απεγνωσμένος σινεφίλ

Death Race 2000 - του Paul Bartel με τους David Carradine, Simone Griffeth και Sylvester Stallone

Απολαυστική pulp περιπέτεια σε μια εναλλακτική πραγματικότητα όπου οι ΗΠΑ έχουν γίνει ένα φασιστικό κράτος που εξασφαλίζει την υπακοή του λαού τροφοδοτώντας τον με βίαιους τρόπους ψυχαγωγίας -προφητική ταινία λοιπόν, για την εποχή της. Η ακραία βία και στυλιζαρισμένη αισθητική κάνουν την ταινία διασκεδαστική, αλλά είναι το πολιτικό μήνυμα και η χημεία των πρωταγωνιστών που την κάνουν ενδιαφέρουσα. Συνολικά ξαφνιάστηκα πολύ θετικά, αφού παρά τους over-the-top χαρακτήρες και την εξεζητημένη θεματολογία, είναι πολύ πιο σοβαρή απ’ότι αφήνει να φανεί.

Wakusei daisenso (The War in Space) - του Jun Fukuda με τους Kensaku Morita και Yûko Asano

Πολύχρωμη περιπέτεια με πλοκή που ουσιαστικά αντιγράφει το Atragon και παρόμοιες παραγωγές της εποχής. Ξεκινά με πολύ ενδιαφέρον και σασπένς για να κάνει μια κοιλιά με αχρείαστο voice-over exposition και καθόλου πειστικές εικόνες πολέμου στη Γη, και να εισάγει τελικά τους φαντασμαγορικούς εξωγήινους εχθρούς που μοιάζουν με ρωμαίους λεγεωνάριους στο διάστημα. Διασκεδαστική κι ευφάνταστη αισθητικά, αλλά τελικά λίγο κουραστική και λιτή σε ουσία.

The Wicker Man - του Robin Hardy με τους Edward Woodward και Christopher Lee

Ξεκινά με αισθητά απρόσεκτη σκηνοθεσία (απόρρεια φαντάζομαι του χαμηλού προϋπολογισμού της παραγωγής), αλλά με μια ατμόσφαιρα ανησυχίας που τροφοδοτείται από τον έξυπνο χειρισμό προκαταλήψεων του θεατή και κορυφώνεται αριστουργηματικά στην εξαιρετική κλιμάκωση της ταινίας στο τέλος. Ενώ η αρχικά λίγο εκκεντρική κινηματογράφιση με ξένισε, τελικά η ταινία με αποστόμωσε πλήρως και δικαιολόγησε τη θέση της στο πάνθεον των ταινιών τρόμου. Εξαιρετικές οι ερμηνείες των Woodward και Lee.

Conan the Barbarian - του Marcus Nispel με τους Jason Momoa και Rachel Nichols

Ασυνάρτητο συνονθύλευμα μαχών, χωρίς καν προσπάθεια συνεκτικής πλοκής ή ανάπτυξης χαρακτήρων. Δεν έχει ούτε καν ικανοποιητικό ποσοστό γυμνού, αφού αυτό εξαντλείται στην αρχή που ο Khal -εε, Conan απελευθερώνει κάτι γυμνόστηθες σκλάβες από παζάρι, και κατά τα άλλα η μοναδική σκηνή σεξ στην ταινία είναι ανούσια, ανάλατη κι άνοστη. Μόνο highlight οι Stephen Lang και Rose McGowan που είναι μορφές ως κακοί και φαίνεται να απολαμβάνουν τους ρόλους τους, αφού όλοι οι άλλοι είναι απλώς διεκπεραιωτικοί. Αποφύγετέ την.

Real Steel - του Shawn Levy με τους Hugh Jackman και Dakota Goyo

Ξεκινά σαν οικογενειακή Disney ταινία με τα κλασικά father-son issues, και μέχρι ένα σημείο νομίζεις πως θα συνεχίσει έτσι. Αλλά μετά έρχεται η πρώτη μεγάλη μάχη και συνειδητοποιείς έκπληκτος ότι βρίσκεσαι στην άκρη του καθίσματός σου κι έχεις ιδρώσει από την αγωνία! Εντυπωσιακές χορογραφίες, πολύ καλές ερμηνείες, πανέμορφα εφέ στα ρομπότ συνδυασμένα με μια αυθεντική πλοκή, δίνουν καρδιά σε μια φορμουλαϊκή ταινία. Παραδοσιακή μπλοκμπαστεριά, με τους συνηθισμένους συναισθηματισμούς, αλλά είναι τόσο ειλικρινής και καλογυρισμένη που με ξάφνιασε με την ποιότητά της.

The Girl with the Dragon Tattoo - του David Fincher με τους Daniel Craig και Rooney Mara

Double review feature - “the US one was better” version by deadendmind

Η Σουηδική ταινία, παρότι μου άρεσε αρκετά, δεν με κέρδισε. Η ταινία του Fincher κατάφερε να με στοιχειώσει σχεδόν όπως και το βιβλίο. Ο Fincher δημιούργησε μια αριστουργηματική ατμόσφαιρα, έδειξε να μην φοβάται το βιβλίο και κατάφερε να βγάλει τις καλύτερές του πτυχές. Το σενάριο είναι εξαιρετικό, η μουσική δένει απίστευτα με τις σκηνές, οι ερμηνείες είναι δυνατές και δεν απογοητεύουν ούτε στιγμή. Η Σουηδική ταινία είναι πιο ωμή, πιο κοντά στην πραγματικότητα, αλλά η ταινία του Fincher κατάφερε και με καθήλωσε. 

The Girl with the Dragon Tattoo - του David Fincher με τους Daniel Craig και Rooney Mara

Double review feature - “the Swedish one was better” version by olrandir

Με ενόχλησε το αντικλιμακωτικό τέλος, ιδιαίτερα σε σύγκριση με τη Σουηδική ταινία, ενώ βρήκα και τη Mara λίγο υποτονική (αλλά τον Craig πολύ πειστικό). Οι σκηνές-κλειδί γυρίστηκαν καλύτερα, πιο ωμά και ρεαλιστικά στη Σουηδική παραγωγή, που φέρνει το θεατή σε πολύ άβολη θέση σε στιγμές, ενώ μου έδωσε και καλύτερη σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Η αμερικανική παραμένει πάντως μια εξαιρετική ταινία, με όμορφη ατμόσφαιρα κι άψογη μουσική επένδυση -απλά όχι όσο καλή θα μπορούσε να είναι.

Rokugatsu no hebi (A Snake of June) - του Shinya Tsukamoto με τους Asuka Kurosawa και Yûji Kôtari

Εξαιρετικά γυρισμένο ερωτικό θρίλερ που τοποθετεί την (άψογη) πρωταγωνίστρια σε ταξίδι σεξουαλικής αυτογνωσίας -κι αν ακούγεται καυλωτικό, think again γιατί το κάνει με τον πιο creepy κι ανατριχιαστικό τρόπο που μπορείς να φανταστείς. Η μπλε απόχρωση της ταινίας αυξάνει τον παραισθησιακό αέρα κάποιων τμημάτων που θυμίζουν καθαρό σουρεαλισμό. Καθ’όλη την ταινία ο ερωτισμός και η προσμονή του θανάτου δένονται μέχρι να δυσκολεύεσαι να τα διακρίνεις, κι εν τέλει ο θεατής οδηγείται αναπόφευκτα σε μια επανεξέταση της δικής του στάσης απέναντι στη ζωή, στο αντίθετο φύλο και στον έρωτα.

Sherlock Holmes: A Game of Shadows - του Guy Ritchie με τους Robert Downey Jr., Jude Law και Noomi Rapace

Κωμική περιπέτεια που καταφέρνει να είναι ακόμα πιο κουραστική κι από τον προκάτοχό της. Εκεί που η πρώτη ταινία είχε μια έστω υποτυπώδη πλοκή, αυτή αναλώνεται σε ατάκες κι ένα συνονθύλευμα ενσταντανέ. Χολμς και Γουώτσον (ο τελευταίος ως ανούσιο sidekick) ταξιδεύουν στην Ευρώπη αφήνοντας στο διάβα τους σεναριακές τρύπες να χάσκουν. Οι υποτυπώδεις ερμηνείες  (ακόμα κι από τους Fry & Rapace που παρ’όλ’αυτά δίνουν μια φρεσκάδα) και τα υπερβολικά στυλιζαρισμένα σκηνικά δίνουν αέρα καρτούν που δεν ταιριάζει καθόλου στην παραγωγή. Κρίμα.

Love Actually - του Richard Curtis με τη μισή κινηματογραφική βιομηχανία της Βρετανίας

Πλήθος κριτικών την έχουν υμνήσει ως την απόλυτη, κι ιδανική, χριστουγεννιάτικη ταινία -και συμφωνώ μαζί τους. Η ατμόσφαιρα είναι τύπου ρομαντική κομεντί, αλλά επειδή είναι σπονδυλωτή ταινία και έχει τόσο μεγάλο αριθμό χαρακτήρων κι ηθοποιών δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς κάθε έναν ξεχωριστά (όπως μου συμβαίνει συνήθως). Επιπλέον, το μήνυμα του “love, actually, is all around” αρμόζει άψογα στις γιορτές, και παρ’ότι μερικές ιστορίες δεν κλείνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τους συμμετέχοντες, σου αφήνουν τελικά ευχάριστη αίσθηση. Feelgood ταινία από τις λίγες.

The Green Slime - του Kinji Fukasaku με τους Robert Horton και Luciana Paluzzi

Αμερικανο-ιαπωνική συμπαραγωγή με το καλύτερο theme song στην ιστορία του κινηματογράφου, η ταινία συνδυάζει τις απολαυστικές ιαπωνικές μακέτες, στολές και όπλα pew-pew που χαρακτήριζαν τα ειδικά εφέ της εποχής, με αμερικάνες μοντέλες που, μαζί με τη Luciana Paluzzi, σαγηνεύουν με την τελευταία λέξη της 60’s μόδας ως νοσοκόμες (!) σε διαστημικό σταθμό. Η πλοκή είναι ελλιπής, οι διάλογοι ξύλινοι κι οι χαρακτήρες δισδιάστατοι αλλά η ταινία διασκεδάζει με την ακυρίλα της και τα γελοία πράσινα κοστούμια των εξωγήινων. Παραείναι αμερικανίλα κι action-ίλα για να την προτείνω, αλλά είχε την πλάκα της.