απεγνωσμένος σινεφίλ

Elöbb-utóbb (Sooner or Later) - του István Madarász με τους Illés Nyitrai και Péter Albert

Ουγγρική μικρού μήκους, για έναν ναζί που πειραματίζεται (πάνω σε έναν κρατούμενο, βεβαίως) με ταξίδια στο χρόνο και, για κακή του τύχη, τα καταφέρνει. Στα 11 λεπτά της κατορθώνει να χώσει απολαυστικά mindtwisting χωροχρονικά παράδοξα δημιουργώντας μια εντυπωσιακή πλοκή, ενώ δουλεύει σπαρτιάτικα με ένα λιτό σκηνικό κι αρκετή ατμόσφαιρα. Παρά τη μικρή διάρκεια, τη χόρτασα όσο λίγες ταινίες μεγαλύτερης έκτασης.

Zombabies - του Justin Paul Warren με τους Heather Del Rio, Heath Allyn κι ένα σωρό μωρά

Το σκεφτόμουν να γράψω αυτό το review, αφού πρόκειται για ανεξάρτητη μικρού μήκους (11’) ταινία που δεν έχει καν imdb, αλλά τελικά τη θεώρησα επαρκώς “ιστορικά, πολιτισμικά ή αισθητικά σημαντική” (sic) για να την επισημάνω. Έχει ζόμπι μωρά FFS! Τα οποία μπαίνουν πάνω από τα πτώματα με green screen και το make up τους είναι κάτι αστειότερο από γελοίο, αλλά και πάλι. Κάφρικα μαύρα αστεία και βυσσινάδα για αίμα ολοκληρώνουν το αποτέλεσμα, που είναι μια ταινία με την οποία πολλοί θα γελάσουν, αλλά λίγοι θα απολαύσουν -παρ’ότι δεν είναι τόσο κακοφτιαγμένη όσο ακούγεται.

The Corpse Grinders - του Ted V. Mikels με τους Sean Kenney και Monika Kelly

Γάτες επιτίθενται στις καλλίγραμμες ιδιοκτήτριές τους κι ένας όμορφος γιατρός με μια όμορφη νοσοκόμα υποψιάζονται ότι ευθύνεται η γατοτροφή που είχαν καταναλώσει τα κατοικίδια (η οποία αποκαλύπτεται νωρίς ότι παρασκευάζεται από πτώματα). Αντί να υποψιαστούν ας πούμε τα άλλα κοινά συνδετικά των περιστατικών, π.χ. τα σιλικονάτα στήθη και την τάση των θυμάτων προς το γδύσιμο. Φρικιαστική υποκριτική ικανότητα, υποτυπώδης πλοκή, σαλεμένοι χαρακτήρες (όλοι τους όμως!), αίμα και γυμνό συνθέτουν αυτή την ταινία που προτείνω μόνο σε όσους έχουν το μικρόβιο. Γνήσιο b-movie, όπως θα’πρεπε να είναι.

Star Trek - του J.J. Abrams με τους Chris Pine και Zachary Quinto

Περίμενα περισσότερα από τον Abrams. Αυτό που έλαβα ήταν ένα δίωρο effects-fest με υπερβολικά μεγάλες σεκάνς ανούσιας και παρατραβηγμένης δράσης. Η πλοκή είναι πολύ light για να’ναι ικανοποιητική και χρησιμοποιεί πολλές βολικές ευκολίες και συμπτώσεις. Το σώζουν τα character subplots και το χτίσιμο της φιλικής σχέσης Kirk και Spock, αλλά κατά τα άλλα πολύ υπερεκτιμημένη παραγωγή.

Okul (School) - των Durul Taylan και Yagmur Taylan με τους Nehir Erdogan και Burak Altay

Απολογούμαι εξ’αρχής: ο μόνος λόγος που το είδα είναι το μαγευτικό soundtrack που έχει γράψει ο Kevin Moore (πρώην πληκτράς των Dreamtheater) και που είχα ακούσει. Και το soundtrack είναι όντως εξαιρετικό, αλλά ντύνει μια απίστευτα ανούσια ταινία, που δεν πείθει καθόλου ως θρίλερ, και τα κωμικά διαλείμματά της είναι παράταιρα και ακόμα λιγότερο πειστικά. Trivium: η πρωταγωνίστρια παίζει και το ρόλο της Ναζλί στα “Σύνορα της Αγάπης” (άμα θυμάμαι σαπουνόπερες που δεν έβλεπα καν, καταλαβαίνετε πόσο βαρετή ήταν η ταινία!).

5 centimeters per second (Byôsoku 5 senchimêtoru) - του Makoto Shinkai (animation)

Σπονδυλωτή ταινία που διηγείται τρεις ιστορίες για την απόσταση μεταξύ ανθρώπων, απτή και μη. Όπως όλες οι ταινίες του Makoto Shinkai έχει εξοντωτικά όμορφο animation και σαγηνευτική φωτογραφία, ενώ η πλοκή είναι συγκινητική και λιγότερο “ονειρική”, με μια σταγόνα μελό ίσα-ίσα για τη γεύση. Δεν υπάρχουν πολλά παραπάνω να πω, αν γνωρίζετε το σκηνοθέτη θα ξέρετε ήδη ότι η ταινία είναι απλά πανέμορφη, ενώ αν δεν τον ξέρετε δεν έχετε ιδέα πόσο άδεια είναι, και θα συνεχίσει να είναι, η ζωή σας μέχρι να τον μάθετε.

Memories (Memorîzu) - των Kôji Morimoto, Tensai Okamura, και Katsuhiro Ôtomo (animation)

Τρεις ιστορίες μικρού μήκους, που έχει γράψει όλες ο Katsuhiro Ôtomo, από διαφορετικούς σκηνοθέτες ενωμένες σε μία ταινία. Από τις τρεις η πρώτη, Magnetic Rose, είναι με διαφορά η καλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα, η δεύτερη, Stink Bomb, η πιο διασκεδαστική, και το Cannon Fodder η πιο… σουρεαλιστική. Όλες έχουν πολύ καλό animation και εξαιρετική μουσική επένδυση, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι κάπως ανομοιόμορφο, αφού οι ιστορίες διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους σε θέμα και στυλ.

Idiocracy - του Mike Judge με τους Luke Wilson και Maya Rudolph

Ένας μετρίου νοημοσύνης φαντάρος μπαίνει σε νάρκη για ένα πείραμα και ξυπνά μετά από 500 χρόνια σε έναν κόσμο όπου η εξέλιξη έχει πάρει πολύ λάθος πορεία, με συνέπεια να είναι ο πιο έξυπνος απ’ όλους. Σατιρική ταινία που διακωμωδεί το σύγχρονο τρόπο ζωής μέσω της υπερβολής και, τολμώ να πω, προκαλεί φρίκη και μόνο στη σκέψη ότι υπάρχουν άνθρωποι σήμερα με συμπεριφορά παρόμοια με αυτήν που περιγράφει. Πολλά χαζά αστεία και γκριμάτσες, λίγη επιδερμική σάτιρα, και συνολικά φαίνεται σχεδόν να απευθύνεται στο κοινό που διακωμωδεί -κάτι που αφαιρεί σημαντικά από την αξία της, που θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη.

Paprika - του Satoshi Kon (animation)

Αξιοπερίεργη ταινία, με εκκεντρική κι εντυπωσιακή μουσική που ντύνει ένα συνονθύλευμα σκηνών και μια πλοκή που βγάζει δύσκολα νόημα. Ο Satoshi Kon χτίζει έναν ενδιαφέροντα κόσμο και τα character subplots είναι προσεγμένα, αλλά όλα φαντάζουν αποσπασματικά και ελλιπή. Συνολικά η ταινία μάλλον σπρώχνει το θεατή να διαβάσει το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε για να βγάλει άκρη, αφού παρέχει μεν επαρκή τροφή για την ακοή και όρασή του, αλλά αφήνει το νου μια μπουκιά πριν το χόρτασμα.

City of Ember - του Gil Kenan με τους Harry Treadaway και Saoirse Ronan

Χαριτωμένη, αν κι υποτυπώδης, παιδική περιπέτεια σε σέπια τόνους με δυο ανορεκτικούς έφηβους για πρωταγωνιστές. Ο σκηνοθέτης δεν εκμεταλλεύεται όσο θα μπορούσε τη steampunk αισθητική και το απολαυστικό setting, και τα σκηνικά τελικά εντυπωσιάζουν αλλά δε μαγεύουν (και αυτό γίνεται χειρότερο εξ’αιτίας των απλοϊκών εφέ). Το ίδιο ισχύει και για την ιστορία που φαίνεται συμπαθέστατη αλλά δεν αφήνεται ελεύθερη να σταθεί στο πραγματικό ύψος της. Συνολικά, ωραία ατμόσφαιρα αλλά διεκπεραιωτική εκτέλεση. Υποψιάζομαι πως το βιβλίο είναι καλύτερο.

Mary and Max - του Adam Elliot (animation)

Ο όρος dramedy (drama + comedy) φτιάχτηκε για να περιγράψει ταινίες σαν κι αυτήν. Μια εξαιρετικά χαριτωμένη ιστοριούλα, με βαθύτατα στιγματισμένους, προβληματικούς αλλά και συμπαθέστατους χαρακτήρες, που θα σας σαγηνεύσει όσο λίγες ταινίες. Το animation (εξ ολοκλήρου με πλαστελίνη) συναγωνίζεται τους χαρακτήρες σε εκκεντρικότητα, και η προσεκτικά επιλεγμένη μουσική ντύνει εξαίσια κάθε δακρύβρεχτη, χαρούμενη ή απλώς queer σκηνή. Το σενάριο τραβάει την ταινία σε ένα απολαυστικό ταξίδι από ρομαντισμούς Amélie σε κοινωνικούς προβληματισμούς Ken Loach κι αυτή ακολουθεί χωρίς ούτε καν να ιδρώσει. Δείτε τη για μια γερή δόση διαφορετικότητας που θα σας φτιάξει τη διάθεση.