απεγνωσμένος σινεφίλ

Ringu 0: Bâsudei (Ring 0: Birthday) - του Norio Tsuruta με τους Yukie Nakama και Seiichi Tanabe

Η πιο αδύναμη ταινία της σειράς, και με τον πιο groan-inducing engrish τίτλο. Προσπαθεί να αφηγηθεί την ιστορία της ίδιας της Sadako, η οποία δεν είναι και τόσο ενδιαφέρουσα αφού ξέρουμε ήδη πώς τελειώνει. Ταυτόχρονα απομυθοποιεί το χαρακτήρα που έχουμε συνηθίσει να μας τρομοκρατεί και τώρα βλέπουμε ερωτευμένο. Αν έχετε δει τα προηγούμενα Ringu θα σας χαλάσει την εμπειρία, ενώ αν δεν τα έχετε δει δε θα σας τραβήξει καν. Όπως και να’χει η ταινία δεν έχει ελπίδα.

Το Κακό στην εποχή των Ηρώων - του Γιώργου Νούσια με τους Ανδρέα Κοντόπουλο, Μελέτη Γεωργιάδη και (ταρατατζούμ) Billy Zane

Έχει τα ζόμπι του προκατόχου του, τα κάφρικα αστεία, τους ηθοποιούς και τις σπλατεριές του -αλλά έχει επίσης απαίσια εφέ, προφητείες άντε γεια και επιτηδευμένα κι αχρείαστα backstories και flash backs. Αλλά, έχει επίσης αρχαία ζόμπι, αρχαίους kick-ass πολεμιστές κι αρχαίες kick-ass ατάκες (“λάβε κίναιδε!” και δε συμμαζεύεται). Αλλά, έχει κι ανούσια πλοκή και χάρτινους χαρακτήρες κι έναν συμπρωταγωνιστή που δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να χαίρομαι που παίζει. Διχασμένη ταινία που συνολικά μοιάζει μάλλον με φτωχό συγγενή σε σχέση με το πρωτότυπο Κακό. Κρίμα.

Ringu 2 - του Hideo Nakata με τους Miki Nakatani και Rikiya Ôtaka

Το sequel του ιδιαίτερα επιτυχημένου θρίλερ διατηρεί αρκετή από την ατμόσφαιρα του πρωτότυπου αλλά και τη μολύνει με προσθήκες όπως επιστήμονες που προσπαθούν να εξηγήσουν την κατάρα και υπερφυσικές ικανότητες που φαίνεται να έχει ο καθένας και η μάνα του. Το αποτέλεσμα είναι μεν καλό αλλά όχι στο επίπεδο του πρώτου. Οι σουρεαλιστικές σκηνές αφαιρούν από τον τρόμο αφού τον περιορίζουν στα άτομα με ψυχικές ικανότητες, άρα όχι σε οποιονδήποτε έχει οθόνη σπίτι του. Ως παραδοσιακό θρίλερ είναι καλό, αλλά δε στέκεται άνετα ως συνεχιστής του προκατόχου του.

Ringu - του Hideo Nakata με τους Nanako Matsushima και Hiroyuki Sanada

Ατμόσφαιρα τρόμου και μυστηρίου σε αυτό το θρίλερ που ξεκινά απλοϊκά αλλά στο τέλος (ω το τέλος!) με είχε να κοιτάζω πίσω από την πλάτη μου ανήσυχα. Κατάφερε να με τρομοκρατήσει με ελάχιστα εφέ και συχνά χωρίς να δείχνει καν κάτι. Σημαντικά συστατικά της η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πλοκή που έχει τους πρωταγωνιστές να προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο της κατάρας, και το “βρώμικο” feel βιντεοκασέτας που έχει και προσθέτει σημαντικά στην εμπειρία -αν μπορείτε, δείτε τη στο σπίτι σας και σε απλή οθόνη, είναι από τις λίγες ταινίες που χάνουν σε καλύτερη ποιότητα προβολής!

Plaguers - του Brad Sykes με τις Alexis Zibolis και Noelle Perris

Απροκάλυπτο b-movie με καλλίγραμμες νοσοκόμες (με μίνι) και καλλίγραμμες διαστημοταξιδιώτισσες (με στρατιωτική στολή) να μεταμορφώνονται σε καλλίγραμμα ζόμπι. Στο διάστημα. Νταξ, έχει και μερικούς άντρες για να δικαιολογήσει τη σεξουαλική, μη σαπφική, ένταση. Με πλοκή σε πολλά σημεία καρμπόν από το πρώτο Alien, ελάχιστη πρωτοτυπία, φριχτά CG εφέ (αν και το make-up βλέπεται) και ακόμα φριχτότερη υποκριτική, δε βρίσκω λόγο να τη δει κανείς. Κι αν σας ιντριγκάρει το περί καλλίγραμμων κορασίδων, ενημερώνω πως δε σκίζεται ούτε ένα ρούχο. Πφούι!

Dagon - του Stuart Gordon με τους Ezra Godden και Francisco Rabal

Βασισμένη όχι στο ομώνυμο διήγημα του H.P. Lovecraft αλλά στη νουβέλα “The Shadow Over Innsmouth” του ιδίου, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει λίγη από την ατμόσφαιρα του συγγραφέα …για περίπου 30 λεπτά. Μετά παρεκτρέπεται σε συνεχόμενο κυνηγητό και, όσο προχωράει, gore-fest, διανθισμένο με λίγη γυμνή σάρκα (πάντα γυναικεία) έτσι για ξεκάρφωμα. Η πλοκή (που είναι γνήσια Lovecraft, δεν μπορεί να είναι κακή) χρησιμοποιείται ως βάση και μόνο στην ταινία, που τελικά φαντάζει επιτηδευμένη. Δε βοηθάει κι ο πρωταγωνιστής που είναι απίστευτος φλώρος και σπαστικός, αλλά τον συγχωρούμε γιατί φοράει μπλούζα “Miskatonic”!

Chikyû Bôeigun (The Mysterians) - του Ishirô Honda με τους Kenji Sahara και Takashi Shimura

Κουραστική ταινία επιστημονικής φαντασίας, που στηρίζεται στους απολαυστικά cheesy εξωγήινους και εφέ, αλλά έχει υπερβολικά πολλές και ελάχιστου ενδιαφέροντος μάχες -μη φανταστείτε μεγάλα ρομπότ που πλακώνονται, κυρίως stock footage από γιαπωνέζους στρατιώτες βλέπουμε. Η πλοκή είναι η απολύτως βασική για να δικαιολογήσει τα τεκταινόμενα, και περιλαμβάνει τους διαστημικούς εισβολείς να απαιτούν το χέρι 5 συγκεκριμένων γυναικών σε γάμο, κάτι που βέβαια προκαλεί την μήνιν των πρωταγωνιστών και αφυπνίζει το λανθάνον machismo τους. Πολύχρωμη και με ωραία σκηνικά, αλλά ως εκεί.

Elöbb-utóbb (Sooner or Later) - του István Madarász με τους Illés Nyitrai και Péter Albert

Ουγγρική μικρού μήκους, για έναν ναζί που πειραματίζεται (πάνω σε έναν κρατούμενο, βεβαίως) με ταξίδια στο χρόνο και, για κακή του τύχη, τα καταφέρνει. Στα 11 λεπτά της κατορθώνει να χώσει απολαυστικά mindtwisting χωροχρονικά παράδοξα δημιουργώντας μια εντυπωσιακή πλοκή, ενώ δουλεύει σπαρτιάτικα με ένα λιτό σκηνικό κι αρκετή ατμόσφαιρα. Παρά τη μικρή διάρκεια, τη χόρτασα όσο λίγες ταινίες μεγαλύτερης έκτασης.

Zombabies - του Justin Paul Warren με τους Heather Del Rio, Heath Allyn κι ένα σωρό μωρά

Το σκεφτόμουν να γράψω αυτό το review, αφού πρόκειται για ανεξάρτητη μικρού μήκους (11’) ταινία που δεν έχει καν imdb, αλλά τελικά τη θεώρησα επαρκώς “ιστορικά, πολιτισμικά ή αισθητικά σημαντική” (sic) για να την επισημάνω. Έχει ζόμπι μωρά FFS! Τα οποία μπαίνουν πάνω από τα πτώματα με green screen και το make up τους είναι κάτι αστειότερο από γελοίο, αλλά και πάλι. Κάφρικα μαύρα αστεία και βυσσινάδα για αίμα ολοκληρώνουν το αποτέλεσμα, που είναι μια ταινία με την οποία πολλοί θα γελάσουν, αλλά λίγοι θα απολαύσουν -παρ’ότι δεν είναι τόσο κακοφτιαγμένη όσο ακούγεται.

The Corpse Grinders - του Ted V. Mikels με τους Sean Kenney και Monika Kelly

Γάτες επιτίθενται στις καλλίγραμμες ιδιοκτήτριές τους κι ένας όμορφος γιατρός με μια όμορφη νοσοκόμα υποψιάζονται ότι ευθύνεται η γατοτροφή που είχαν καταναλώσει τα κατοικίδια (η οποία αποκαλύπτεται νωρίς ότι παρασκευάζεται από πτώματα). Αντί να υποψιαστούν ας πούμε τα άλλα κοινά συνδετικά των περιστατικών, π.χ. τα σιλικονάτα στήθη και την τάση των θυμάτων προς το γδύσιμο. Φρικιαστική υποκριτική ικανότητα, υποτυπώδης πλοκή, σαλεμένοι χαρακτήρες (όλοι τους όμως!), αίμα και γυμνό συνθέτουν αυτή την ταινία που προτείνω μόνο σε όσους έχουν το μικρόβιο. Γνήσιο b-movie, όπως θα’πρεπε να είναι.

Star Trek - του J.J. Abrams με τους Chris Pine και Zachary Quinto

Περίμενα περισσότερα από τον Abrams. Αυτό που έλαβα ήταν ένα δίωρο effects-fest με υπερβολικά μεγάλες σεκάνς ανούσιας και παρατραβηγμένης δράσης. Η πλοκή είναι πολύ light για να’ναι ικανοποιητική και χρησιμοποιεί πολλές βολικές ευκολίες και συμπτώσεις. Το σώζουν τα character subplots και το χτίσιμο της φιλικής σχέσης Kirk και Spock, αλλά κατά τα άλλα πολύ υπερεκτιμημένη παραγωγή.